EN ALTIJD KOMEN ER SCHEPEN

Tekst en muziek: Johan Bouman en/of
Anton Beuving.

't Was op een dag in januari
in Rotterdam, op Katendrecht.
Toen heeft haar knul, de blonde Arie
haar voor 't laatst gedag gezegd.
Hij had gemonsterd op de Vrede
voor zeven weken uit en thuis.
Nou is 't zeven jaar geleden
en nog kwam Arie niet naar huis ...

refrein

Moet zij een boodschap voor de heren,
smeert ze 'm naar het Willemsplein
om daar vol angst te informeren
wie d'r weer bijgekomen zijn.
En altijd weer schepen, vreemde prauwen.
Ze ziet matrozen, blond en blij
daar dan hun plunjezakken sjouwen.
Maar wie ze zoekt is er niet bij.

refrein

Vaak wordt ze 's avonds aangeslagen
als ze daar aan de kade staat.
Soms durft zo'n kerel haar te vragen
of ze met hem dansen gaat.
Bij zoiets jeuken dan haar handen,
maar als 't een zeeman is, die vent
dan vraagt ze, hunk'rend van verlangen,
of 'ie d'r Arie heeft gekend.

refrein:
En altijd komen er schepen
aan Katendrecht voorbij.
Maar de schuit van Blonde Arie
die is er nog steeds niet bij.

[weer terug naar boven]

[weer terug naar de algemene index]